Ve artık tersine göç başladı. Bu duruma öylesine seviniyorum ki..Birçok kişi çıldırmış gibi köyüne memleketine geri dönmeye başladı. Bu tür haberlere son zamanlarda çok sık rastlamamla birlikte tanıdık çevremden bir iki kişi, radikal bir karar alarak küçük sahil kentlerine taşındılar bile.. Ne de iyi yaptılar..

Ne İstanbul ne de diğer büyük metropol canavarları artık onları parçalayamayacak, kullanıp atamayacak ..

Ama benim geri dönebileceğim bir köyüm hiç olmadı. Bu gerçekten çok üzücü…Bunu kabullenemiyorum. Kime kızacağımı ya da sitem etmeli miyim onu da bilemiyorum. Bildiğim şey şu ki; benim etrafı dünyanın en harika derme-çatma-toplama bahçe çitiyle çevrili, içinde tavukların dans ettiği, ineklerin özgürce geviş getirerek gezindiği bir köyüm yok…yok..hiç olmadı.

İki dedem de ben çok küçükken vefat etmiş..Sonrası malum..geride kalanların yaşam kararları ya da savurganlıkları ve sonrakiler de memur hayatının gezgin tarifesine uymuşlar zorunlu olarak.

Bunları yazdım..ama benim hala bir köyüm yok..Yazmakla olmuyor..Acı ama gerçek.

Bir köyünüz varsa, oraya tez elden dönün..çünkü sonradan olamayanlar listesinin en başında bir bireyin köyünün olması var. Bir yere ait olması var…çocukluğu var…geçmişi var..Tüm parçalanmışlıklar o köyde tekrar birleşir, köy bence bu kadar önemli.

Eğer bir köyde doğmuşsan bir yere aitsindir. Kendini ne kadar özgür bıraksan da o bağ seni bırakmaz, sıkı sıkı sarılır. Bu duyguları bilmiyorum, yaşamadım ama kim aksini iddia edebilir ki? Sizce de öyle değil mi?

Köyü olanlar size soruyorum?

Bana köyünüzü anlatın, uzaktaysanız daha da memnun olurum çünkü o zaman kalbiniz anlatır bana köyünüzü en içten ve ağlamaklı harflerle..

Bana ne zaman Hatice ablanızın yanına gideceğinizi yazın. Ya da Ahmet dayınızın..

Tarlanızın toprağını öpün doya doya..

Ne mutlu köyüme diye bağırın tarlanın ortasında umarsızca..

Ben ise kına yakıyim kendime..

Sevgilerimle,

Erdal Yücel