Çok nadiren de olsa güzel rüyalar görürdüm. Küresel kirlenmeden (!) mi nedir şöyle adamakıllı bir rüya göremez oldum. İşin ilginci kabus da görmüyorum..Hayırdır..

Hani eskiden de rüyalarımda yeşil çayırlarda sekerek koşmazdım ya..yine de özledim meleklerin dokunuşlarını, ben uyurken beni çimdiklemelerini..Melek ya da her neyse, belki de melek kılığına girmiş şeytanlardı..kim bilir ya da bilebilir?

Yoksa düşlerim bana küsmüş de benim haberim mi yok ? Düşlerle barışmak için ne yapılır bilmem..bileniniz varsa deyiverin hemen de yeniden üç-beş bişeyler göreyim şuracıkta..

Yalnız adamın çok şeyi olmalı..hem de çok. Özellikle de düşleri olmalı, hem de çok..Çünkü hiçbirşeyi olmasa günboyu onu düşünür, oyalanır.

Merak etmeyin, “Yalnız adam” ben değilim. Ben yalnızlıktaki en “Kalabalık” adamım. Derdim düşlerim sadece..dileğim, onlar eksik olmasın.

Düş kurmanın da bir adabı vardır. Aman sakın ha at gözlüğü takıp düş kurmaya kalkmayın! Şöyle afilli Zeki Müren tarzı gözlüklerle düşlerinizi bekleyin. Zira düş dediğin öyle ufak tefek bişey değil. Eski zamanlarda “düş kurmak” “Tanrı’nın Buyruğu” gibi algılanırdı.(-mış). Sözün özü düş kurmak-düş görmek ciddi bir mesele(!)

Herkesin düşü kendine ama yine de başka düşlere de kulak vermek lazım,

Belki de Fikret Kızılok’un “Düşler” inde olduğu gibi anlamak lazım..

Düşler vardır satılmaz
Derinde anlatılmaz
Yüreklerden silinmez
Bazen de vazgeçilmez

Kapat gözlerini ve düşün
İpekten bir deniz
Pamuktan bir gökyüzü
İki tomurcuk yüreğimizde
………….
Ne alınır ne satılır
Para yerlerde sürünür
Geçtikçe şu günler
Anladıkça hayatı
Birçok şeyin değeri
Küçüldükçe küçülür

***
Neticede özledim düşlerimi..bir düşüm olsa eskisi gibi, saklardım onu, o da yitip gitmesin diye..

Sevgilerimle,

Erdal Yücel